...จบข่าว...

อุตส่าห์ว่าเตรียมข้อมูลไปอย่างดี ท้ายที่สุดก็ตกม้าตายซะได้ บางทีคิดว่าเจ๋งแล้วดีแล้ว เวลาขึ้นเวทีให้มันได้อย่างนี้สิน่า...ลืมรูดซิปมั่งล่ะ...พอคราวหน้ากะว่ารูดซิบแน่ๆ แต่กลายเป็นผมไม่ได้หวีมั่งล่ะ...ไอ้ครั้นเช็คทุกอย่างดีแล้ว ก็พาลจะให้มีอันเป็นไปทุกคราไป

นี่ล่ะหนา...มนุษย์เราถึงต้องเรียนรู้อยู่ทุกวัน การจะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบที่สุดนั้นเห็นจะไม่มี ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเปรียบเทียบกับใคร

ว่าแล้วก็หอบกองงานที่ล้มไม่เป็นท่า...มานั่งมองดูอีกครั้ง พรุ่งนี้จะเอาอะไร "เด็ดๆ" ไปเสนอดีน้า...หวังไว้ข้อด้อยเดิมคงไม่มีและพร้อมรับกับจุดด้อยใหม่ที่จะถูกติติงมา

การปรับปรุงข้อด้อย...ไม่เพียงแต่มองจากกระจก...หลายครั้งต้องให้คนอื่นมองให้ โดยเฉพาะผู้ที่ "มองขาด"

หกนาทีทำอะไรได้บ้าง...

แต่ถ้ามัวมานั่งคิดว่าทำอะไรได้บ้างแล้วล่ะก้อเรามักจะไม่ได้ทำอะไรเลยกับหกนาทีที่เรามีอยู่ สี่วันที่ผ่านมาใช้เวลากับ 6 นาทีนี้ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ แต่เพราะว่าเวลามันมีมากมายก็เลยไม่ได้นับว่ามันมีกี่รอบแล้วของ 6 นาทีที่ผ่านมา ตั้งแต่วันแรกก็ไปกินกันจนพุงกางฉลองวันขอบคุณพระเจ้า Thanksgiving กินกันตั้งแต่บ่ายโมงจนถึงห้าทุ่ม แต่ทำไงได้เขาบอกว่าประเพณี มันต้องกินนี่นา ... เอ้าก็ว่ากันไปผ่านไปอีกหลาย 6 นาที

วันที่สองหลังจากผจญกรรมเพราะส้มตำ และ ยำสารพัดฉลองวันขอบคุณพระเจ้าแบบไทยๆ ไปเมื่อวันก่อน วันนี้ไม่เข็ดไปกินบุฟเฟต์จีนก็หมดไปอีกหลายๆ 6 นาทีโดยที่ไม่ได้ทำอะไร พอเวลางวดเข้าจนจะถึงวันจันทร์ ก็นั่งดูหนังไปเสียหลายแผ่นหลายม้วนเลยทีเดียว

จนได้มานั่งทำงานนี่ล่ะ วันจันทร์ สรุปไม่ได้ทำอะไรเลย ...นั่งมองนาฬิกาที่คอมพิวเตอร์ เหลือเวลาอีก 6 นาทีจะเก้าโมงเช้า ทำอะไรดี สรุปแล้ว...

6 นาทีที่มีค่านี้ "อัพบล็อกดีกว่า..." ฮือๆ